Ahanztura azkarraren eta burokraziaren abstrakzioaren aurrean, sarraskiaren giza dimentsioari aurrez aurre begiratzea eskatzen du obrak.

Sufrimenduak ez du izugarrikeria irudikatzen. Lasaitasunik gabeko begiradari eustera behartzen du, mina materia bizi gisa mantenduz.

Suntsipena ez da une batean gertatzen: luzatu egiten da. Datuaren neutraltasunaren eta distantzia mediatikoaren aurrean, hiria lurralde zauritu gisa agertzen da.

Errepikapenak kolpea ordezten du. Indarkeriak lehertu gabe jarraitzen du. Irudiak aldi berean bertan egotearen eta ez egotearen esperientziari eusten dio.

Obrak ez ditu datuak zalantzan jartzen; haien etengabeko metaketa eta izugarrikeriaren giza dimentsioaren galera jartzen ditu auzitan.

Eraztunek garun-jarduera memoria bizi bihurtzen dute. Bi animaziok sustrai bera zeharkatzen dute erritmo desberdinekin. Gorriak odola, zuhaitza eta irauten tematzen den bizitza lotzen ditu.